De graven van Saint-Arcons d'Allier krijgen de tijd om het verhaal van het dorp te vertellen.

Het dorpsverhaal van de 100-jarige graven van Saint-Arcons d’Allier

Dit verhaal gaat over een klein plaatsje in Frankrijk, Saint-Arcons d’Allier en meer bijzonder over zijn kerkhof. Het dorp ligt in het departement Haute-Loire in het zuiden van de Auvergne. Veel meer dan een paar honderd inwoners kunnen er niet zijn. Veel huizen zien er leeg uit. Er is weinig economische activiteit in de regio, behalve de landbouw. Hier en daar vermoed ik een buitenverblijf. Op de weg in de omgeving veel wandelaars, pelgrims op weg naar Compostella.Het dorp is op een heuvel gebouwd. Bovenaan staat een kasteel. Net ernaast een kerk en ook een kerkhof. Een oud kerkhof. De graven staan schots en scheef, er zijn er kapotte bij. Sommige zijn omgevallen. De gemiddelde leeftijd van de graven is honderd jaar, schat ik zo. Het onderhoud is minimaal. De sfeer niet, integendeel. Het is er niet spookachtig. Het is er licht en het ruikt er naar het gras waar de zon op schijnt. Het kerkhof ligt op de heuvelrug en biedt een heerlijk uitzicht.

Hier ligt de geschiedenis van het dorp. Als een afdruk van een tijdstip. Een soort momentopname van 1913 en van de jaren daar omheen. De namen die je hier soms nog kunt lezen, brachten ooit andere namen voort. Een nieuwe generatie voor het dorp. Een ander tijdvak waarvan hier geen afdrukken zijn. De namen die zij weer voortbrachten leven nog. Enkele nog hier, vermoedelijk velen elders in steden met moderne beroepen.

De graven van Saint-Arcons d’Allier hebben tijd gekregen. Honderd jaar al. De tijd om ook oud te worden, langzaam. Een graf uit de jaren 1900 mag scheef staan, mag moe zijn plaats bezetten op de heuvelrug. Ze krijgen de tijd om het verhaal te tonen van het dorp, van het leven in Saint-Arcons d’Allier. De derde generatie namen kent nog de geschiedenis. Weet nog wiens grootouders, wiens ooms, wiens kinderen hier liggen. Ze weten wie de smid was, wiens familie de eerste auto in het dorp bracht. Het kerkhof is niet gerestaureerd. De graven zijn niet rechtgezet. De namen niet herschilderd. Hun tijd is bijna gekomen. De achterkleinkinderen van de namen kunnen de geschiedenis niet meer lezen. De graven hebben hun verhaal verteld. Ze mogen vallen, roesten, barsten en breken. Ook graven worden oud.

Wij daarentegen? Voelen wij schroom? Is het ongepast om te lang plaats in te nemen. We zijn al met zovelen. Tien jaar om de familie de tijd te geven om ons te vergeten. Doden hebben geen plaats in steden. Ze vertellen hun verhaal niet meer. De steden vertellen hun eigen verhaal, bedacht door de levenden. Verhalen van iconen, levens van schilders en schrijvers, opgesmukt tot heldendom.

Inwoners van steden zijn huurders geworden. De stad is niet meer van hen. Ze mogen er een tijdje verblijven en nadien gaan ze liefst zo snel mogelijk weer weg. Deemoedig en bescheiden.

Maak plaats, maak plaats.

 

Geplaatst in Plaatsen, Verhalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *